Definicja samotności różni się w zależności od tego, czy patrzymy na nią jako na stan faktyczny, czy na subiektywne odczucie. W takim stwierdzeniu kluczowe jest rozróżnienie stanów między samotnością a osamotnieniem.
Według spojrzenia nauki o to subiektywne, często przykre uczucie dyskomfortu, które pojawia się, gdy nasze potrzeby społeczne nie są zaspokajane przez liczbę lub jakość posiadanych relacji. Można być wśród ludzi i nadal czuć się samotnym. W dzisiejszym społeczeństwie samotnosc czesto definiowana jest głównie przez pryzmat więzi. To brak trwałych i bezpiecznych relacji z innymi osobami (partnerem, rodziną, grupą), co prowadzi do poczucia bycia opuszczonym. W ujęciu pozytywnym często jest to świadomie wybrany stan bycia samemu (odosobnienie), który służy refleksji, regeneracji i twórczości.
Wiec jaka jest roznica miedzy Samotnością a a Osamotnieniem? W ludzkim języku często stosuje się podział ,,pozytywna”to wybór bycia samemu w celu poznania siebie, wyciszenia się lub pracy twórczej. ,,Negatywna”(osamotnienie)symbolizuje poczucie pustki, izolacji i braku zrozumienia, które jest nam narzucone przez okoliczności lub brak umiejętności budowania więzi.
Często emocjonalnie odczuwamy brak bliskiej, intymnej relacji (np. po rozstaniu). Społecznie objawia się to jako brak poczucia przynależności do szerszej grupy znajomych czy wspólnoty. Egzystencjalnie często to wynika z samej natury człowieka jako osobnego bytu .Wiec czy samotnosc jest jednoznacznie „zła”? Wszystko zależy od tego, czy jest wyborem, czy stanem narzuconym, którego nie chcemy. Dzisiejsża nauka rozróżnia bycie samemu od czucia się samotnym. Samotność z wyboru może być niezwykle wartościowa i wzmacniająca pozwala na rozwój, daje przestrzeń do twórczego myślenia i pasji. Pozwala lepiej poznać siebie, swoje potrzeby i wartości. Daje wytchnienie od bodźców społecznych i oczekiwań innych. Problem pojawia się, gdy samotność staje się przewlekła i niezamierzona. Wtedy realnie wpływa na zdrowie. Zwiększa ryzyko depresji, lęku oraz obniża funkcje poznawcze. Może prowadzić do nadciśnienia, chorób serca, a nawet obniżenia odporności organizmu. Często brak bliskiej więzi z drugą osobą sprawia, że tracimy poczucie bezpieczeństwa i wsparcia. Samotność nie tylko zwiększa ryzyko depresji, ale także wpływa na nasze zdolności intelektualne i emocjonalne.
Wybór samotności zazwyczaj wynika z potrzeby odzyskania równowagi wewnętrznej lub ochrony własnych zasobów emocjonalnych. Świadomy wyboru tego stanu może przyniesc nam wiele dobrego,pozwala człowiekowi na odzyskanie spokoju i redukcje przebodźcowania. Współczesny styl życia narzuca ciągły kontakt i konieczność bycia „on-line”. Więc często wybieramy samotność, aby odciąć emocje. To tak zwane Krótkie okresy odosobnienia pozwalaja na obniżenie poziomu lęku i stresu. Samotność zwalnia z konieczności dopasowywania się do oczekiwań innych. Dla wielu osób samotność jest warsztatem pracy nad sobą.Daje przestrzeń do refleksji bez zewnętrznych wpływów. Brak obserwatorów sprzyja nieszablonowemu myśleniu i innowacyjności. Pomaga nawiązać głębszy kontakt z własnym systemem wartości lub sferą duchową. Dla niektórych bycie samemu to naturalny stan wynikający z temperamentu. Osoby o tym typie osobowości regenerują energię w samotności, unikając nadmiaru bodźców towarzyskich.Wysoko ceniona autonomia sprawia, że życie solo jest postrzegane jako bardziej komfortowe i mniej konfliktowe.
Czasem wybór samotności nie jest motywowany wyłącznie pozytywami, ale lękiem. Obawa przed zranieniem lub emocjonalnym odsłonięciem się. Brak zaufania Wynikający z trudnych doświadczeń z przeszłości, np. w relacjach z rodzicami lub byłymi partnerami. Niska samoocena powodowac może unikanie innych z obawy przed odrzuceniem lub oceną. A więc czy samotność jest dobra? Samotność nie jest ani jednoznacznie dobra, ani zła – jej wartość zależy od tego, czy jest wyborem, czy przymusem. Może być niezwykle rozwijająca, jeśli służy jako narzędzie do pracy nad sobą. Pozwala odpocząć od bodźców i oczekiwań innych ludzi. Daje przestrzeń , zrozumienie i buduje. Zaczyna szkodzić, gdy przestaje być naszą decyzją, a staje się izolacją .warto pamiętać że przewlekłe poczucie osamotnienia jest dla organizmu obciążające . Może prowadzić do lęków i utraty poczucia sensu. Krótkotrwała, świadoma jest zdrowa i potrzebna dla higieny umysłu. Natomiast długotrwała powinna być kontrolowana bo często może doprowadzać do nieświadomego odcięcia od ludzi, którego nie chcemy (stan alarmowym )dla naszego dobrostanu.
Dodaj komentarz
Komentarze