W świecie nastawionym na nieustanny wzrost, rzadko zatrzymujemy się, by zadać sobie fundamentalne pytanie: skąd bierze się nasz wewnętrzny ból? Czy to realny brak przedmiotów sprawia, że czujemy się nieszczęśliwi, czy może nienasycony apetyt na „więcej”, który jak cień towarzyszy każdemu naszemu sukcesowi?
Odpowiedź nie jest jednowymiarowa. Kryje się ona na styku starożytnej mądrości, astrologicznych symboli i współczesnej psychologii.
Mechanizm „Bieżni Szczęścia”-z perspektywy psychologii wskazuje że nasze cierpienie rzadko wynika z obiektywnego ubóstwa. Większość z nas wpadła w pułapkę tzw. hedonistycznej adaptacji. To fascynujący, a zarazem okrutny mechanizm. Nieważne, jak wysoki awans otrzymasz lub jak piękny dom kupisz, Twój umysł w zdumiewająco krótkim czasie uzna to za nową normę. Cierpimy, ponieważ nasz „układ nagrody” reaguje na nowość, a nie na stan posiadania. Żyjemy w permanentnym stanie „Gdy tylko...”: Będę szczęśliwy, gdy tylko schudnę, gdy tylko kupię auto, gdy tylko zmienię partnera. To przesuwanie linii mety sprawia, że biegniemy coraz szybciej, nie zauważając, że cel oddala się w tym samym tempie.Czy to błąd tożsamości?
Filozofia wedyjska idzie o krok głębiej. Według niej cierpimy nie dlatego, że nasze spiżarnie są puste, ale dlatego, że nie wiemy, kim naprawdę jesteśmy. Fundamentem bólu jest niewiedza. Popełniamy błąd, utożsamiając się z ciałem i umysłem, które z natury są zmienne i przemijalne. Bhagawadgita ostrzega: rozmyślanie o przedmiotach rodzi przywiązanie, a z przywiązania rodzi się pożądanie. Gdy to pożądanie zostaje zablokowane – pojawia się gniew i otumanienie. Wedy uczą, że nasze ciało to jedynie „powłoka zbudowana z jedzenia”. To czasowy instrument, rydwan, którym podróżuje nasza prawdziwa natura . Cierpienie pojawia się wtedy, gdy „konie” (zmysły) przejmują lejce i pędzą za złudzeniami, podczas gdy prawdziwy pasażer – Ty – zostaje zepchnięty na margines.
Nawet gwiazdy zdają się potwierdzać ten dualizm. W astrologii Dżjotisza to nie planety „zsyłają” na nas nieszczęście – one są lustrem naszych wewnętrznych tendencji. Rahu (Węzeł Północny) to symbol wiecznego głodu. To głowa bez tułowia, która pożera, ale nie może niczego strawić. To on odpowiada za nowoczesny konsumpcjonizm za to palące uczucie, że potrzebujemy jeszcze jednej rzeczy, by poczuć pełnię. Saturn z kolei uczy nas lekcji ograniczenia. Przynosi momenty, w których „mamy mało”, by sprawdzić naszą dyscyplinę i odwagę. Saturn pokazuje, że cierpienie nie płynie z braku, ale z naszego oporu przed przemijalnością materii.
Ważne jest zrozumienie, że ani psychologia, ani Wedy nie potępiają posiadania. Ciało potrzebuje jedzenia, a umysł bezpieczeństwa. Cierpienie biologiczne głód czy chłód jest realne i wymaga działania. Jednak powyżej progu zaspokojenia podstawowych potrzeb, każda kolejna rzecz staje się „paliwem dla ognia”. Zmysły są jak płomień im więcej do nich wrzucasz, tym mocniej płoną. Rozwiązaniem nie jest skrajna asceza, lecz działanie bez przywiązania do owoców. To zrozumienie, że przedmioty mogą nam służyć, ale nigdy nas nie zdefiniują.
Czy cierpimy, bo mamy mało? Czasem tak – gdy brakuje nam godności i bezpieczeństwa. Czy cierpimy, bo chcemy więcej? Najczęściej tak – gdy próbujemy wypełnić duchową pustkę materialnymi trofeami. Prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie przestajemy traktować ciało jak ostateczny cel, a zaczynamy widzieć w nim „pole prawego działania”. Zamiast pytać: „Czego mi jeszcze brakuje?”, warto zapytać: „Kim jest ten, który czuje brak?”. Odpowiedź na to pytanie jest jedynym lekarstwem, którego nie można kupić, a które kończy wszelkie cierpienie......
Dodaj komentarz
Komentarze