Zdarza się taki moment, gdy Twoje ciało, dotąd posłuszny wykonawca planów, nagle stawia opór. Choroba, ból, czy paraliżujące zmęczenie odcinają Cię od świata, który znasz. Pierwszym odruchem jest walka. Gniew. Poczucie niesprawiedliwości. „Dlaczego teraz? Dlaczego ja?”.
A co, jeśli ta słabość nie jest błędem systemu, lecz jego najgłębszą mądrością? Często biegniemy przez życie, ignorując subtelne sygnały. Ciało, w swojej nieskończonej cierpliwości, najpierw szepcze, potem mówi, a na końcu krzyczy. Kiedy kładzie Cię do łóżka i odbiera siły, robi to, byś wreszcie przestał uciekać przed tym, co w Tobie domaga się uwagi. W tym bezruchu nie ma już miejsca na udawanie. Zostajesz Ty i Twoja prawda. Więc gdzie szukać sensu, gdy boli? Sens nie pojawia się w odpowiedzi na pytanie „za co?”, ale w odpowiedzi na pytanie „po co?”. Może po to, byś w końcu nauczył się brać, zamiast tylko dawać? Może po to, byś odkrył, że Twoja wartość nie zależy od Twojej wydajności?
Prawdziwy optymizm nie polega na naiwnym uśmiechu przez łzy. To głęboka, wewnętrzna pewność, że to ograniczenie jest tylko przestrzenią przejściową kokonem, z którego wyjdziesz z nową mapą świata. I tu stawiam pytanie :Jak odzyskać ogień, gdy brakuje tchu?
Walka z tym, co już jest, tylko wyczerpuje Twoje resztki energii. Zaakceptuj fakt, że teraz jest Twój czas „przedwiośnia”. W tym stanie przyroda budzi się do życia . Pod twardą, zmarzniętą ziemią Twojego bólu pulsuje życie, które przygotowuje się do przebicia. Nie poganiaj pąków one potrzebują czasu, by nabrać siły. Twoja słabość to nie zastój, to kumulacja energii przed nowym wzrostem. Więc zmień perspektywę, jeśli nie możesz iść przed siebie, spójrz w górę lub w głąb. Ciało może być uwięzione, ale Twój duch pozostaje wolny i gotowy na zasiew nowych idei. To czas na powrót do pytań, na które „nie było czasu”. Co chcesz zasiać w swoim życiu, gdy odzyskasz siły? Które stare nawyki już ci nie służą? Każdy kryzys ma swój cykl początek, przesilenie i rozwiązanie. Kiedy ciało odmawia posłuszeństwa, czujemy się, jakbyśmy zostali wyrzuceni z biegu życia. Ale w rzeczywistości zostajemy zaproszeni do procesu, który przypomina metamorfozę. Kryzys często zaczyna się od szoku. Diagnoza, nagły ból, wypalenie. To moment, w którym tracisz kontrolę. Twoja dotychczasowa tożsamość „osoby sprawczej”, „pracownika”, „opiekuna” kruszy się. To boli, bo boisz się pustki. Ale ten etap jest konieczny stare musi ustąpić miejsca nowemu. Nie da się zbudować nowej wersji siebie na fundamentach, które przestały Ci służyć ,jesteś w drodze. To, co teraz czujesz jako koniec świata, może być narodzinami Twojej nowej, bardziej świadomej wersji. Przesilenie to jak,, Ciemna noc duszy ",to najtrudniejszy punkt. Czujesz, że utknąłeś. Nic nie idzie do przodu, a ból (fizyczny lub psychiczny) wydaje się nie mieć końca. W medycynie i naturze przesilenie to moment, w którym choroba osiąga szczyt, a organizm mobilizuje ostatnie siły do walki. Psychologicznie to czas inkubacji. Jak gąsienica w kokonie ona nie tylko „śpi”, ona rozpuszcza swoją dawną formę, by stać się czymś innym. To tu rodzi się pokora i prawdziwa siła. Uczysz się trwać w niepewności a dzieki temu rodzi się w tobie nowa świadomość. Kiedy kryzys mija, nigdy nie wracasz do punktu wyjścia. Jesteś kimś innym.Twoje priorytety się zmieniają to, co kiedyś było „końcem świata” (stres w pracy, opinia innych), staje się błahe. Zyskujesz nową wrażliwość i empatię bo najlepsi przewodnicy to ci, którzy sami przeszli przez ogień. Twoje ciało może mieć blizny, ale Twój duch ma teraz głębię, której nie da się kupić ani wypracować w komforcie. To, co bierzesz za „koniec”, jest tylko zamknięciem rozdziału. Twoja „nowa wersja” nie jest lepsza dlatego, że jest zdrowsza czy silniejsza. Jest lepsza, bo jest bardziej świadoma. Widzisz więcej, czujesz głębiej i wiesz już, że Twoja wartość nie zależy od tego, jak szybko biegniesz, ale od tego, jak bardzo potrafisz być obecny we własnym życiu nawet gdy boli. Pamietaj że nasze blizny i „pęknięcia” nie szpecą, ale czynią nas bardziej wartościowymi i odpornymi .
Kiedy jesteś w drodze, nie poganiaj procesu. Pozwól sobie na tę przemianę. Pamiętaj nie jesteś swoim bólem. Nie jesteś swoją diagnozą. Jesteś tym, który przez to przechodzi i staje się mądrzejszy z każdym oddechem....
Dodaj komentarz
Komentarze