Żyjemy w epoce osobliwego, zbiorowego paradoksu. Nastały czasy, w których niemal każdy pragnie sprawować funkcję nauczyciela, uzdrowiciela i duchowego przewodnika dla drugiego człowieka. Odczuwamy palącą, wręcz kompulsywną potrzebę uświadamiania innych, rozjaśniania mroków cudzego życia i naprawiania cudzych losów. Robimy to z niesłabnącym zapałem, nierzadko potykając się jednocześnie we mgle własnej, głębokiej nieświadomości.
Gdy jednak zdejmiemy maski Mentorów, stajemy twarzą w twarz z bolesnym pytaniem: dlaczego tak rozpaczliwie, wręcz neurotycznie, szukamy mądrości, ratunku i autorytetu na zewnątrz? Dlaczego ślepo wierzymy zewnętrznym guru czy syntetycznym molekułom zamkniętym w blistrach, skoro Stwórca wyposażył nasz organizm w absolutnie doskonałą architekturę biologiczną, fizyczną i duchową?
Jako terapeuta holistyczny obserwuję ten kosmiczny teatr każdego dnia. Człowiek przychodzi do mojego gabinetu rozbity na tysiąc mentalnych i fizycznych kawałków. Przynosi swój ból, lęk i zagubienie szukając pomocy. W tym cierpieniu zapomina o fundamentalnej prawdzie: ja nie jestem jego zbawcą. Jestem jedynie czystym lustrem. Lustrem, którego jedynym zadaniem jest odbić jego własne światło i przypomnieć mu o jego suwerennej, wrodzonej potędze samouzdrawiania. Dlaczego tak łatwo ulegamy tej zbiorowej amnezji? Aby pojąć naturę naszej dzisiejszej amnezji, musimy cofnąć się o tysiące lat, do korzeni ludzkiego poznania – do starożytnych tekstów. Wedy nie były wytworem ludzkiego intelektu; były bezpośrednim wglądem mędrców, którzy w stanach najwyższego, mistycznego uniesienia usłyszeli i ujrzeli niezmienne prawa kosmiczne. Głównym filarem tej wiedzy jest zasada „Jak w mikro-ciele, tak w makro-kosmosie”. Starożytni Rishi uświadamiają nam, że człowiek nie jest wrzuconym w próżnię, odizolowanym elementem kreacji. Nie jesteś pyłkiem na wietrze; jesteś kompletnym, tętniącym życiem wszechświatem w miniaturze. Wszystkie galaktyki, orbity planet, prawa fizyki i boskie kody są spakowane wewnątrz Twojej struktury.
W tym gęstym śnie ignorancji rodzi się kolejny, niezwykle subtelny paradoks współczesnego świata. Stworzyliśmy potężną architekturę rynkową, opartą na handlu wiedzą, zdrowiem i duchowością. Płacimy ogromną cenę – zarówno materialną, jak i emocjonalną – za kursy, terapie, medykamenty i nauki innych ludzi. W istocie kupujemy od świata zewnętrznego to, co od momentu poczęcia nosimy wplecione we własne DNA. Płacimy za przypomnienie nam tego, co sami potrafimy; kupujemy instrukcję obsługi do mechanizmów, które w nas działają od zawsze. To tak, jakbyśmy płacili komuś za pozwolenie na oddychanie, zapominając, że nasze płuca doskonale znają rytm powietrza. Ten luksusowy rynek zewnętrznych autorytetów karmi się wyłącznie naszą amnezją – im mniej ufamy własnej, wrodzonej doskonałości, tym więcej jesteśmy w stanie zapłacić komuś, kto obieca, że naprawi nas w naszym własnym imieniu.
Kiedy Wedy mówią do nas poprzez frazy ,,Ty jesteś Tym” ,,Jestem Istotą Najwyższą / Boskością”, nie uprawiają poetyckiej metaforyki. To dosłowna instrukcja obsługi ludzkiego istnienia. Oznacza to, że pełnia uniwersalnej mądrości, nieskończona moc uzdrawiania oraz bezwarunkowa miłość nie są trofeami, które musisz zdobyć na drodze morderczych praktyk, ani towarem, na który musisz zasłużyć. One od zawsze są w pełni zintegrowane z Twoim duchem, Twoim DNA i Twoją biologią.
Dlaczego więc, posiadając w sobie całe Uniwersum, zachowujemy się jak żebracy pukający do cudzych drzwi? Madrośc starożytnych wed podsuwa nam precyzyjną diagnozę. Nazywają ten stan – kosmicznym zapomnieniem, duchową ignorancją. Rodząc się w gęstej materii ziemskiej, jako dusze zapadamy w głęboki, hipnotyczny sen. Dajemy się uwieść złudzeniu, że jesteśmy jedynie kruchym, śmiertelnym, wadliwym ciałem, które do przetrwania bezustannie potrzebuje zewnętrznej interwencji, zewnętrznej wiedzy i zewnętrznego systemu. Zapominamy o własnej doskonałości, ponieważ uwierzyliśmy w iluzję braku.
To głęboke ludzkie zagubienie ma swój precyzyjny, geometryczny zapis na nieboskłonie. W astrologii wedyjskiej za ten stan rzeczy odpowiada Rahu – północny węzeł Księżyca, archetyp demonicznej, nienasyconej energii iluzji. Rahu to ten aspekt naszej psychiki, który bezustannie i bezlitośnie kieruje nasze oczy na zewnątrz, odciągając nas od rdzenia istnienia. To właśnie Rahu, niczym zręczny iluzjonista, szepcze nam do ucha podstępne mantry: „Tam, na zewnątrz, jest twój ratunek. Tam czeka lepsza technologia, mądrzejszy guru, skuteczniejsza doktryna. Sam nie dasz rady, jesteś niekompletny”. Ulegając tej hipnozie, odwracamy się od naszego wewnętrznego Słońca – od naszej niezłomnej, boskiej esencji. Szukamy rozproszonego światła u innych ludzi tylko dlatego, że Rahu rzucił gęsty cień na naszą pamięć o tym, kim naprawdę jesteśmy.
Co więcej, samo pragnienie uświadamiania innych , ten misyjny zapał, by na siłę „ratować” i „oświecać” drugiego człowieka bywa najsłodszą pułapką. Kiedy brakuje nam odwagi, by stanąć w prawdzie przed samym sobą, projektujemy swój wewnętrzny głód uzdrowienia na otoczenie. Zamiast po prostu świecić własnym światłem i pozwalać innym ogrzać się w jego blasku, próbujemy na siłę i z pozycji ego meblować cudze ścieżki.
Podczas mojej codziennej pracy terapeutycznej dotykam cudu, który bezlitośnie obnaża kłamstwa iluzji. Kiedy ludzkie ciało choruje lub manifestuje ból, w rzeczywistości wcale nie krzyczy o zewnętrzną, mechaniczną naprawę. Ono nie prosi o kolejną syntetyczną łatę. Ono krzyczy o uwagę i powrót do pierwotnej równowagi.Nasza biologiczna doskonałość jest tak spektakularna, że cała matryca ludzkiego zdrowia została zapisana w miniaturze na naszych podeszwach. Kiedy moje dłonie uciskają konkretne punkty na stopach , ja nie wprowadzam do organizmu żadnej nowej wiedzy z zewnątrz. Nie uczę narządów niczego, czego by już nie potrafiły. Moje palce jedynie usuwają blokady w kanałach energetycznych, przypominając organom ich suwerenną, zapomnianą, pierwotną funkcję.Ta sama prawda manifestuje się, gdy do procesu zapraszam bańki ogniowe lub masaż tybetański.To mistyczna, a zarazem głęboko fizyczna praca z żywiołem ognia, z krwią oraz z uniwersalnym przepływem życiowej energii. Poprzez te starożytne techniki zdejmujemy z powięzi i tkanek ciężar wieloletnich toksyn, traum i zastojów, które zablokowały pamięć komórkową. Współczesny człowiek zapomniał o swojej doskonałości, ponieważ potwornie odzwyczaił się od czucia. Zamiast słuchać siebie, szuka skomplikowanych teorii , podczas gdy jego własna skóra, krew i organy znają całą, absolutną prawdę o uzdrowieniu.
Technologia M.T. Keshego rzuca na ten proces genialne, naukowe światło, idealnie korelując z mądrością starożytnych Rishich. Zgodnie z jej założeniem, człowiek nie jest jedynie biologiczną materią, jesteśmy dynamicznymi istotami, których fundamentem są pola magnetyczno-grawitacyjne. W tym ujęciu wedyjska Prana to nic innego jak Plazma – uniwersalna, żywa i inteligentna energia, z której utkana jest cała rzeczywistość.Niestety, żyjąc w permanentnym stresie, smogu elektromagnetycznym i nieustannym chaosie informacyjnym, doprowadzamy do sytuacji, w której nasze naturalne pola ulegają rozbiciu, dekoherencji i osłabieniu. Tracimy naszą pierwotną sygnaturę energetyczną, stajemy się „głodni” i rozbici. I właśnie z poziomu tego głębokiego deficytu biegniemy do innych istot, szukając u nich pokarmu, wiedzy i ratunku na zewnątrz.
Odpowiedzią technologii plazmowej na ten impas jest stworzenie kontrolowanego środowiska opartego na zbalansowanych polach oraz czystej energii co pozwala na wygenerowanie przestrzeni całkowicie wolnej od ziemskiego chaosu, strachu i destrukcyjnych częstotliwości. Urządzenia działające w tej matrycy nie są tradycyjnymi maszynami medycznymi – nie aplikują one człowiekowi żadnej zewnętrznej mądrości, sztucznych częstotliwości ani chemicznych leków. Są one raczej technologicznym odtworzeniem bezpiecznego, pierwotnego punktu zero .
Kiedy ludzki organizm zostaje zanurzony w tak czystej przestrzeni, nie jest przez nic odgórnie „leczony” – on zostaje przypomniany. Otoczone nieskazitelnym rezonansem czystej plazmy, ludzkie pole energetyczne w ułamku sekundy porzuca zniekształcenia i samoczynnie wraca do swoich ustawień fabrycznych. Ciało, otulone tą pierwotną energią, po prostu przypomina sobie instrukcję obsługi zapisaną w nim przez samego Stwórcę. W tym punkcie zaawansowana technologia spotyka się ze starożytnością: człowiek doświadcza dokładnie tego, o czym pisały Upaniszady, uświadamiając sobie, że całe uzdrowienie i kosmiczna doskonałość od zawsze były w jego wnętrzu.
Dlaczego więc tak uparcie chcemy uczyć i uświadamiać innych, sami pozostając w mroku nieświadomości? Ponieważ gadanie, instruowanie i prawienie kazań z pozycji ego jest nieskończenie łatwiejsze niż zanurzenie się w bezwzględnej, transformującej ciszy własnego wnętrza. Pouczanie innych to doskonały parawan dla lenistwa własnej duszy. Prawdziwa transformacja i uzdrowienie drugiego człowieka nigdy nie zachodzi poprzez potok słów, dawanie złotych rad czy uświadamianie na siłę. Ono zachodzi wyłącznie poprzez czysty rezonans.Najwspanialsze, najbardziej magnetyczne i pełne miłości działanie, jakie możemy podjąć dla „drogiego człowieka”, to samemu wrócić do swoich ustawień fabrycznych. Kiedy Ty odważysz się zrzucić iluzję, kiedy uporządkujesz swoje pola i staniesz się zbalansowaną, czystą energią, Twoje wewnętrzne Słońce zacznie świecić pełnym, niezakłóconym blaskiem. Wówczas dzieje się magia: całe Twoje otoczenie, bez ani jednego słowa, zaczyna uzdrawiać się samo, dostrajając się do Twojej wibracji. Nie musisz już nikogo uczyć – wystarczy, że swoją obecnością będziesz żywym, niezaprzeczalnym świadectwem doskonałości Stwórcy.
Ten tekst nie powstał z pozycji tego, który wie lepiej. Powstał z głębi serca, które samo musiało przejść przez gęstą mgłę zapomnienia.Dziękuję Wszechświatowi za to, że podarował mi najwspanialszą możliwość, jaka może stać się udziałem ludzkiej duszy – możliwość poznania samej siebie. Dziękuję za każdą istotę, każde zdarzenie i każde doświadczenie, które postawiła na mojej drodze. Byliście i jesteście najdoskonalszymi, choć czasem bolesnymi lustrami, w których mogłam przejrzeć się bez masek, w całej swojej prawdzie.To właśnie w odbiciu tych luster, zamiast dumy i chęci zmieniania świata, odnalazłam coś o wiele cenniejszego – prawdziwą pokorę wobec doskonałości i tajemnicy istnienia. Dziś wiem, że nie muszę nikogo naprawiać. Wystarczy, że uczę się kochać i rozumieć to, co odbija się we mnie.
Dodaj komentarz
Komentarze