Strategiczna Obojętność

Często szukamy kogoś, kto wskaże nam drogę, kto ma „to coś”, czego nam brakuje. W świecie zdominowanym przez kult autorytetów, mentorów i internetowych guru, łatwo wpaść w pułapkę podziwu, jednak najcenniejszą lekcją jaką możemy otrzymać, nie jest mądrość idola, lecz moment, w którym potrafimy zauważyć jego ego.To chwila kiedy pęka iluzja, a my zostajemy z nagą prawdą. I choć bywa to bolesne, jest to najbardziej wyzwalający moment w procesie.

Kiedy kogoś podziwiamy, często nie widzimy  jaką jest naprawdę osobą. Widzimy w niej własne nieodkryte możliwości. Projektujemy na niej nasze marzenia o sile, mądrości czy sukcesie. Staje się ona lustrem, w którym odbija się nasz potencjał, ale przypisujemy go komuś innemu. Problem zaczyna się wtedy, gdy nasz mistrz zaczyna wierzyć we własną nieomylność. Gdy jego ego przejmuje stery a blask zaczyna się rozmywać. Rodzi się w nas nagłe poczucie obojętności wobec kogoś, kogo wcześniej stawialiśmy na piedestale. Możemy interpretować to jako stratę czasu lub porażkę. Obojętność, którą zaczynamy odczuwać niesie poczucie że przestajemy  zasilać cudzy wizerunek własną uwagą. Zaczynamy zauważać  człowieka z jego słabościami, zamiast wykreowanego symbolu. Gdy miejsce „idola” pustoszeje, w końcu mamy szansę usłyszeć własny głos.

Prawdziwy rozwój nie polega na podążaniu za kimś, kto idzie przed nami, ale na odważeniu się, by wyznaczyć własny szlak. Zewnętrzne autorytety czasem są ,,jak kule u nogi" – pomagają nam iść, gdy czujemy się słabi, ale w pewnym momencie zaczynają nas ograniczać.

Kiedy idol zawodzi, to znak, że nasza psychika jest gotowa. Nie potrzebujemy  już potwierdzenia z zewnątrz. Zaczynamy odkrywać że wartości nie zależą od tego, czy ktoś inny je reprezentuje. One są Twoje i tylko Ty jesteś za nie odpowiedzialny.

Życie bez ,,Guru" nie oznacza braku inspiracji. Oznacza jedynie, że czerpiemy z innych wybiórczo, zachowując krytyczne myślenie. Zamiast szukać „mistrza”, szukamy partnera do rozmow . Zamiast ślepego naśladownictwa, wybieramy inspirujące cechy, ale fundament budujemy na własnym doświadczeniu a jedyną osobą, którą naprawdę musimy spotkać na swojej drodze, jesteśmy MY sami. Cała reszta to tylko tło, które pomaga nam się przejrzeć.

Budowanie poczucia własnej wartości po upadku zewnętrznego idola to proces odzyskiwania własnej sprawczości. Kiedy przestajemy zasilać cudze ego, nasza energia wraca do centrum – i to jest moment, kiedy kładziemy fundamenty pod autentyczną pewność siebie. Jeśli imponowała nam  odwaga, oznacza to, że odwaga drzemie w nas, ale boimy się jej użyć. Zamiast szukać kogoś, kto reprezentuje np. uczciwość, zacznijmy  sami  być strażnikami tej wartości. Gdy działamy  spójnie z zasadami, niezależnie od tego, co robią inni uczymy się odporności  na rozczarowania .Pewność siebie oznacza  zaufanie do samego siebie. Upadek idola uczy nas, że każdy ma ego. Zamiast się tym brzydzić, zaakceptujmy fakt że to również nasza słabości. Poczucie własnej wartości nie polega na byciu idealnym , ale na byciu autentycznym. Kiedy akceptujesz swoje błędy, nikt nie może użyć ich przeciwko Tobie. Przestajesz bać się oceny „mistrzów”.

Większość z nas szuka idoli, by poczuć się „bezpiecznie” . Budowanie  własnej autentyczności  to nauka bycia własnym opiekunem. Kiedy czujesz brak motywacji  zapytaj siebie: „Czego teraz potrzebuję, by zrobić jeden mały krok?”. Odpowiedź z wnętrza jest zawsze silniejsza niż ta z ekranu.Osoba z silnym poczuciem wartości nie przyjmuje niczego „na wiarę”. Więc analizuj, podważaj, sprawdzaj. Jeśli ktoś twierdzi, że zna jedyną drogę, Twoje poczucie wartości powinno zapalić czerwoną lampkę. Twoja droga jest wyjątkowa  i tylko Ty masz do niej mapę. Samoakceptacja  to przejście od pytania „Co on by zrobił?” do stwierdzenia „Ja decyduję, co zrobię”. To cichy, stabilny proces, który nie potrzebuje oklasków….